Konkurs realizowany jest przez Polską Izbę Gospodarczą Rusztowań, a zgłoszone projekty podlegają dwustopniowej ocenie. Najpierw sprawdza je wewnętrzna Komisja Konkursu, którą tworzą eksperci reprezentujący Izbę, a następnie niezależna od Izby Kapituła Konkursu, złożona z ekspertów spoza organizacji.

Niełatwo jest zatem otrzymać I miejsce w tym konkursie, ale i sama realizacja projektu nie należała do najłatwiejszych: musieliśmy sprostać niemałym wyzwaniom, które wymagały nietypowych rozwiązań. Część elewacji obiektu, mającego w szczytowym miejscu 84 m wysokości, jest przełamana w 2 kierunkach. Mogliśmy postawić rusztowanie w kilku warstwach albo przenieść obciążenia bezpośrednio na stropy obiektu i właśnie to drugie rozwiązanie wybraliśmy. Szczegóły zastosowanych rozwiązań technicznych przedstawimy w artykule, który ukaże się w najbliższych miesiącach w prasie branżowej – już dziś zapraszamy do lektury!

A tymczasem dziękujemy ekipie monterów, koordynatorom i wszystkim osobom, które współpracowały przy realizacji tego projektu. Celebrując sukces, nie osiadamy jednak na laurach – pracujemy na kolejnych budowach i zakasujemy rękawy do realizacji następnych imponujących inwestycji.

Do zobaczenia na budowie!

Otrzymując informację, co jest aktualnie potrzebne i niezbędne kupiliśmy i przekazaliśmy produkty polskich marek. Całym sercem jesteśmy z obywatelami Ukrainy, wspieramy również polskich przedsiębiorców. Kupiliśmy m.in. artykuły spożywcze z Dino Polska SA, środki chemiczne i higieny osobistej z Polena Ostrzeszów oraz urządzanie AGD, takie jak suszarki i żelazka od AGD Maxi Media, której serdecznie dziękujemy za preferencyjne ceny i darmowy transport.

#Pomaganie Ma Moc

Zobacz rekomendację Polskiej Izby Gospodarczej Rusztowań (PL)
Zobacz rekomendację Polskiej Izby Gospodarczej Rusztowań (EN)

Szanowni Klienci,

Od dnia 01.02.2021 r. zaczną obowiązywać nowe ceny elementów stalowych rusztowań. Informację o aktualnych cenach uzyskają Państwo u swoich opiekunów handlowych lub pod nr tel. 71 399 99 99.
Wprowadzana aktualizacja cen związana jest z niestabilnym rynkiem stali oraz znaczną podwyżką cen surowców.

Od nowych cen możliwe są rabaty uzależnione od wypracowanych warunków. Wszystkie informacje w tym zakresie ustalane są indywidualnie podczas wyceny realizacji.

O wszelkich dalszych zmianach będziemy Państwa informować na bieżąco.

• stojakowych (w wykonaniu standardowym do wysokości 22 m oraz wyższych lub bardziej złożonych, ale wymagających obliczeń statycznych),
• drabinowych (do 16 m wysokości z pojedynczych drabin, a powyżej tej wysokości składających się z dwóch drabin stojących obok siebie).

Pojawiają się również informacje o rusztowaniach wysuwnych, na kozłach, wiszących i … wystrzałowych!

Kolejny akt prawny pojawił się w roku 1953, kiedy to Rozporządzeniem  Ministrów: Budownictwa Miast i Osiedli, Budownictwa Przemysłowego oraz Pracy i Opieki Społecznej z dnia 8 grudnia 1953 r. w sprawie zmiany przepisów dotyczących przestrzegania warunków bezpieczeństwa i higieny przy robotach budowlanych – Dz.U. 1954 nr 7 poz. 23, wprowadzono zmiany w treści Rozporządzenia z 1935 r. (cytowanego powyżej), mówiące o tym, że przepisy rozporządzenia dotyczące budowy i stosowania rusztowań i innych urządzeń pomocniczych przestają obowiązywać z dniem wejścia w życie odpowiednich norm państwowych, a w poszczególnych resortach – w razie niewydania norm państwowych – z dniem wejścia w życie odpowiednich norm resortowych.

Normy takie, zarówno państwowe (normy polskie) – oznaczone PN, jak i branżowe – BN, zaczęły pojawiać się w latach 60-tych XX wieku i były aktualizowane na początku lat 70-tych.  Normy państwowe dotyczyły m.in. rusztowań budowlano – montażowych metalowych (zwanych potem rusztowaniami roboczymi stojakowymi z rur stalowych), rusztowań  wiszących i ramowych oraz ogólnych wymagań dotyczących złącz do rusztowań. Normy branżowe to z kolei zbiór wytycznych dla rusztowań drewnianych z dłużyc lub krawędziaków, rusztowań drabinowych oraz konkretnych elementów rusztowań roboczych stojakowych z rur, a mianowicie dla podstawek śrubowych PS, złącz wzdłużnych sprężystych ZWE-250 lub złącz krzyżowych sztywnych ZKS-500.

W 1972 r. pojawiło się Rozporządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 28 marca 1972 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu robót budowlano montażowych i rozbiórkowych – Dz.U. 1972 nr 13 poz. 93, które uchyliło zapisy rozporządzeń z roku 1935 r. i 1954 r., o których była mowa powyżej.  Nowe rozporządzenie podaje zapisy o rusztowaniach:

• typowych – wykonywanych wg wymagań normowych,
• nietypowych – zgodnych z projektem,
• inwentaryzowanych – wg instrukcji producenta.

Poza tym znajdziemy również informacje o rusztowaniach z rur stalowych, na kozłach, wiszących i przesuwnych (zgodnych z instrukcją producenta).

W roku 1978 nastąpiła aktualizacja Polskich Norm dotyczących rusztowań, w wyniku czego powstała seria norm PN-M-47900 Rusztowania stojące metalowe robocze, obejmująca swym zakresem rusztowania stojakowe z rur stalowych, rusztowania ramowe, złącza do rusztowań oraz określenia, podział i główne parametry rusztowań.

Wraz z zachodzącym postępem technicznym normy te doczekały się kolejnej aktualizacji w 1996 r. i są aktualne do dnia dzisiejszego, ale z jednym wyjątkiem – norma dotycząca złącz rusztowaniowych została zastąpiona normą europejską PN-EN 74.

26 września 1997 r. ukazało się Rozporządzenie  Ministra  Pracy i polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. 1997 r. Nr 129, poz. 844 z późniejszymi zmianami), gdzie rusztowania zostały sklasyfikowane ze względu na wysokość. Graniczną wartością była wysokość 2 m. Jest to o tyle ważne, że zgodnie z rozporządzeniem, powyżej tej wartości, do eksploatacji rusztowania jest wymagany odbiór techniczny.

Kolejny etap zmian w prawodawstwie polskim dotyczący rusztowań dokonał się w roku 2003. Związane to było z wejściem w życie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych – Dz.U. 2003 nr 47 poz. 401, zmieniającego Rozporządzenie z 1972 r., a także Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 września 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy – Dz.U. 2003 nr 178 poz. 1745 – wdrażającego postanowienia DYREKTYWY 2001/45/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 27 czerwca 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 89/655/EWG dotyczącej  minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG). W pierwszym z tych aktów prawnych pojawiły się definicje rusztowań roboczych, ochronnych i systemowych, jest również mowa o rusztowaniach stojakowych. Natomiast w drugim znajdziemy informację, że rusztowanie to … maszyna, poza tym są także wytyczne dotyczące toku postępowania przy pracach przygotowawczych dotyczących rusztowań aż do momentu rozpoczęcia prac montażowych, czy też wzmianka o rusztowaniach przejezdnych.

Najnowsze opracowania związane z rusztowaniami dotyczą norm europejskich, które pojawiły się w latach 2003 – 2005 (tylko jedna później – w roku 2014), a niektóre z nich ukazały się w języku polskim w latach 2007 – 2010. Normy te zawierają informacje o rusztowaniach elewacyjnych z elementów prefabrykowanych (seria norm PN-EN-12810), tymczasowych konstrukcjach stosowanych na placu budowy (seria norm PN-EN-12811) oraz ruchomych rusztowaniach roboczych wykonanych z prefabrykowanych elementów konstrukcyjnych (norma PN-EN 1004).

• na malowidłach naściennych (naskalnych) w jaskini Lascaux we Francji, które pochodzą sprzed około 17000 lat (obecnie obiekt jest wpisany na listę UNESCO, a zwiedzać można tylko jego wierną replikę);
• w starożytnym Egipcie, gdzie rusztowań używano m.in. do budowy piramid – z 1450 r. p.n.e. pochodzi malowidło na ścianie pokazujące rusztowanie składające się z drewnianych słupów połączonych linami;
• Berlin Foundry Cup – waza pochodząca ze starożytnej Grecji – V wiek p.n.e., gdzie również pokazano rusztowanie.

Oprócz tego istnieją również źródła pokazujące wykorzystanie  w  tamtych czasach m.in. rusztowań drewnianych i bambusowych, np. w Chinach.

Rusztowania były także stosowane przy budowie gotyckich katedr w Anglii i Francji (m.in. katedra pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny w Amiens we Francji), a także w czasach renesansu i baroku (m.in. Bazylika Św. Piotra na Watykanie czy Katedra Santa Maria del Fiore we Florencji).

W czasach nam bliższych – na początku XX wieku – oprócz będących w ciągłym użyciu rusztowań drewnianych, zaczęły się pojawiać rusztowania rurowe. Za ich ojczyznę uznaje się Anglię, a za źródło ich powstania i następnie silny rozwój – niedostatek drewna i zdecydowany rozwój przemysłu stalowego w tej części Europy. Powstawały w ten sposób konstrukcje, które charakteryzowały się stosunkowo szybkim montażem i dużą stabilnością. Problemem był jednak brak pewnej standaryzacji elementów i typowej siatki wymiarowej. Proces ten zrewolucjonizowali bracia Jones – Daniel Palmer i David Harry. Pierwszy z nich opatentował również złącze do rusztowań „Scaffixer”, które miało zdecydowanie większą nośność niż stosowane dotychczas połączenia za pomocą lin. Rozwiązanie to zostało zastosowane w 1913 roku podczas rekonstrukcji Pałacu Buckingam w Londynie i zyskało wtedy wiele rozgłosu. W 1919 roku zostało ono unowocześnione i jako „Universal Coupler” stało się standardem obowiązującym do dnia dzisiejszego. Do poprawy stabilności rusztowań rurowych, zwłaszcza na wysokich budynkach, przyczyniło się również zastosowanie stężeń ukośnych. Doświadczenia angielskich rusztowaniowców zostały następnie wykorzystane w USA, Francji, Holandii, Niemczech, Szwajcarii i Włoszech.

Pierwszy system rusztowań ramowych pojawił się w 1944 roku, również w Anglii, i był przede wszystkim wykorzystywany przy pracach związanych z usuwaniem zniszczeń spowodowanych przez II wojnę światową.

Lata 60-te i 70-te XX wieku to rozwój rusztowań ramowych, następnie modułowych, a co również z tym związane – pierwsze próby europejskiej normalizacji wymagań technicznych i przepisów. W 1974 r. Dania złożyła wniosek do technicznej komisji normalizacyjnej CEN/TC 53 o rozpoczęcie prac normalizacyjnych w temacie „Rusztowania robocze z prefabrykowanych elementów (rusztowania systemowe) – materiały, elementy rusztowań, wymiary, obciążenia i wymagania bezpieczeństwa”. Od tamtego czasu przygotowano 12 projektów i w końcu na 19 plenarnym posiedzeniu w marcu 1984 r. komisja techniczna CEN/TC 53 postanowiła udostępnić ostateczny projekt jako europejski dokument harmonizacyjny, czyli normę wiążącą się z obowiązkiem wprowadzenia jej na szczeblu krajowym, przynajmniej przez publiczne ogłoszenie numeru i tytułu HD oraz wycofania wszystkich sprzecznych norm krajowych. Po przedyskutowaniu  złożonych zmian komisja techniczna CEN/TC 53 zdecydowała w listopadzie 1986 roku o przygotowaniu skorygowanego dokumentu harmonizacyjnego i przedstawieniu go centralnemu sekretariatowi celem końcowej weryfikacji. Ostatecznie dokument ujrzał światło dzienne 9 lutego 1988 r. jako norma HD 1000:1988 Service and working scaffolds made of prefabricated elements. Materials, dimensions, design

loads and safety requirements (Rusztowania użytkowe i robocze wykonane z elementów prefabrykowanych – Materiały, wymiary, obciążenia obliczeniowe i wymagania dotyczące bezpieczeństwa).

Powinny go wtedy przyjąć następujące kraje: Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Niemcy, Norwegia, Portugalia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania. Treść tego dokumentu powstała na podstawie tłumaczenia normy DIN 4420 cz.4 i BS 1139 część 5, a dotyczyła systemowych rusztowań roboczych kotwionych o wysokości do 30 m bez zakrycia ochronnego za pomocą siatek lub plandek: podstawowych wymiarów, klas obciążeń, wymagań bezpieczeństwa i zasad obowiązujących dla takich konstrukcji. Norma nie uwzględniała natmiast zagadnień związanych z komunikacją na rusztowaniach oraz rusztowań posiadających zakrycie ochronne.

Dalsze prace miały doprowadzić do powstania norm europejskich. Stało się to 4 września 2003 r., kiedy to światło dzienne ujrzały normy serii EN 12810 (cz. 1 i 2) oraz EN 12811 (cz. 1, 2 i 3). W przedmowie do normy EN 12810 została umieszczona informacja, że niniejsza Norma Europejska zastępuje Europejski Dokument Harmonizacyjny HD 1000: 1988. Poza tym przekształcenie HD 1000 w Normę Europejską miało na celu stworzenie wspólnej technicznej podstawy do projektowania. Ma ona jednak węższy zakres niż dokument HD 1000, gdyż wiele z jego treści zostało przeniesione do norm: EN 12811-1 i EN 12811-3 oraz pr12811-2. Przełomowym stało się stosowanie rur o średnicy 48,3 mm i grubości ścianki poniżej 3,2 mm – norma dopuszcza nawet grubość ścianki 2,7 mm; ale pod warunkiem zastosowania stali o odpowiednich parametrach.

Kolejne prace mające na celu uporządkowanie przepisów związanych z pracami na wysokości i wykorzystaniem do nich rusztowań dotyczyły prac Rady Wspólnot Europejskich, czego efektem była Dyrektywa Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (89/391/EWG) oraz Dyrektywa 89/655/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. l dyrektywy 89/391/EWG). Kolejna Dyrketywa,  zmieniająca dyrektywę 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), o numerze 95/63/WE, pojawiła się 5 grudnia 1995 r. Kolejnym efektem prac komisji europejskiej była DYREKTYWA 2001/45/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 27 czerwca 2001 r., gdzie pojawił się już załącznik z przepisami dotyczącymi używania sprzętu roboczego wykorzystywanego do tymczasowej pracy na wysokości, m.in. rusztowań. Kolejna z tych Dyrektyw pojawiła się w 2009 r. (2009/104/WE), ale w temacie rusztowań nie wnosiła nic nowego.

Klasyfikacja rusztowań w zależności od konstrukcji pozwala wyodrębnić 4 podstawowe typy tych konstrukcji:

1. rusztowania stojakowe – gdzie podporami są pojedyncze pionowe słupy zwane stojakami;
2. rusztowania ramowe – w których podporami są płaskie konstrukcje ramowe;
3. rusztowania kozłowe – składające się z dwóch lub więcej podpór przestrzennych i pomostu roboczego;
4. rusztowania wspornikowe – posiadające pomost roboczy oparty na wspornikach połączonych z obiektem budowlanym.

Wśród rusztowań stojakowych można jeszcze wyodrębnić:

• rusztowania niesystemowe – tzw. rusztowania rurowo – złączkowe,
• systemowe rusztowania modułowe, tzw. system modułowy – system, w którym poprzecznice i stojaki są osobnymi elementami, a między stojakami jest z góry wprowadzony odstęp (moduł) do przyłączania innych elementów rusztowania.

Z powyższego wynika również kolejny podział rusztowań – zależny od wymaganej dokumentacji. Zgodnie z tym kryterium rusztowania można podzielić na:

a) systemowe – konstrukcje z prefabrykowanych elementów, w których wszystkie wymiary siatki konstrukcyjnej lub przynajmniej ich część są jednoznacznie narzucone przez ściśle powiązane z tymi elementami części złączne. Wymaganą dokumentację stanowi tutaj instrukcja producenta lub instrukcja producenta i projekt indywidualny. Zależne to jest od tego z jakim rodzajem rusztowań systemowych mamy do czynienia. Mogą to być:

• rusztowania typowe – do montażu i eksploatacji których wystarczy instrukcja montażu i użytkowania (instrukcja obsługi, instrukcja producenta, DTR);
• rusztowania nietypowe – gdzie oprócz instrukcji montażu i użytkowania, wymagany jest również projekt indywidualny;

b) niesystemowe – rurowo-złączkowe lub drewniane, dla których zawsze jest wymagany projekt indywidualny.

Rusztowania systemowe można sklasyfikować jeszcze m.in. wg poniższych parametrów:

• obciążenia użytkowego (6 klas – obciążenie od 0,75 do 6,00 kN/m²);
• pomostów i ich podparcia (z badaniem przy obciążeniu spadającą masą, bądź bez tego badania);
• szerokości (od 0,6 m do ponad 2,4 m);
• zakrycia ochronnego (bez zakrycia, z siatką ochronną lub plandeką);
• sposobu dostępu w pionie (po drabinie lub schodach).

Kolejny czynnik, który można wziąć pod uwagę przy klasyfikowaniu rusztowań to ich przeznaczenie, W ten sposób można wyróżnić:

1. rusztowania robocze – konstrukcje budowlane, tymczasowe, z których mogą być wykonywane prace na wysokości, służące do utrzymywania osób, materiałów i sprzętu lub też tymczasowe konstrukcje, potrzebne do zapewnienia bezpiecznego miejsca pracy podczas wznoszenia budynków, przy pracach obsługowych, naprawczych lub rozbiórce budynków i innych konstrukcji oraz zapewnienia koniecznego dojścia;
2. rusztowania ochronne – konstrukcje budowlane, tymczasowe, służące do zabezpieczenia przed upadkiem z wysokości ludzi oraz przedmiotów;
3. rusztowania podporowe (nośne, wsporcze) – tymczasowe podparcie części konstrukcji w czasie, gdy sama nie uzyskała pełnej nośności, oraz w celu przeniesienia jej obciążeń.

W zależności od sposobu użytkowania rusztowania można podzielić na:

1. nieruchome – konstrukcje, które przy przemieszczaniu wymagają rozebrania na elementy składowe;
2. ruchome (przejezdne) – przeznaczone do wielokrotnego zastosowania na miejscu budowy, przystosowane do poziomego przemieszczenia (np. na kołach, wałkach, płozach itp. bez własnego napędu) bez konieczności rozbierania na części składowe. Szczególny typ rusztowań przejezdnych stanowią tzw. rusztowania przestawne, czyli stacjonarne, wyposażone w zawiesia do podczepiania pod urządzenia dźwigowe – przykładem mogą tu być rusztowania zbrojarskie, przestawiane wielokrotnie na budowie za pomocą dźwigu.

Biorąc pod uwagę sposób kotwienia rozróżnia się dwie odmiany rusztowań:

1. wolno stojące – niepowiązane z obiektem budowlanym lub podłożem, których stateczność (zdolność do zachowania niezmiennego położenia i kształtu pod wpływem sił zewnętrznych) wynika z ich własnej konstrukcji;
2. przyścienne – których stateczność jest zapewniona przez zakotwienie do obiektu budowlanego.

I na koniec podział rusztowań w zależności od materiału, z którego są wykonane poszczególne elementy. Można tu wyróżnić:

a) rusztowania stalowe – rusztowania, w których zdecydowana większość elementów jest wykonana ze stali (wyjątek mogą stanowić np. pomosty drewniane czy komunikacyjne aluminiowo – sklejkowe lub dźwigary aluminiowe);
b) rusztowania aluminiowe – wykonane ze stopów aluminium, najczęściej występujące jako rusztowania przejezdne;
c) rusztowania drewniane – tymczasowe konstrukcje pomocnicze z drewna ułatwiające wznoszenie, wykańczanie lub remont obiektów budowlanych:

• rusztowania przyścienne jednorzędowe,
• rusztowania przyścienne dwurzędowe,
• rusztowania przyścienne drabinowe,
• rusztowania na wysuwnicach,
• rusztowania na kozłach;

d) rusztowania bambusowe;
e) rusztowania wykonane z tworzyw sztucznych.

Rusztowania stalowe i aluminiowe zalicza się do jednej grupy rusztowań – rusztowań budowlano – montażowych metalowych, do montażu których w Polsce jest wymagane ukończenie szkolenia i zdanie egzaminu, aby otrzymać odpowiednie uprawnienia – z wpisem w książce operatora maszyn roboczych: „rusztowania budowlano-montażowe metalowe” – montaż i demontaż.

Wg ZALECENIA Nr 175  MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczącego bezpieczeństwa i zdrowia w budownictwie (1 czerwca 1988 r.) oraz KONWENCJI Nr 167 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczącej bezpieczeństwa i zdrowia w budownictwie (11 stycznia 1991 r.), „rusztowanie” oznacza każdą tymczasową konstrukcję, zamocowaną, zawieszoną lub ruchomą, a także części ją podtrzymujące, która jest używana do utrzymywania pracowników i materiałów lub do uzyskania dostępu do każdej takiej konstrukcji, która nie jest jednak „urządzeniem dźwigowym” (stacjonarnym lub ruchomym urządzeniem używanym do podnoszenia lub opuszczania osób lub ładunków).

Tymczasowość konstrukcji podkreślono również w Wielkim słowniku języka polskiego Instytutu Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk, gdzie „rusztowanie” to tymczasowa konstrukcja z belek, rur i podestów ustawiona wzdłuż ścian budynku, w celu wykonywania prac remontowo-budowlanych.

Kolejne dwa źródła mówią o prowizorycznej konstrukcji. Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego podaje, że „rusztowanie” to prowizoryczna konstrukcja pomocnicza, drewniana lub stalowa, stawiana przy wznoszeniu budowli, służąca robotnikom do poruszania się i pracy na wyższych kondygnacjach budynku, do składania materiału itp., również jako oparcie deskowania do sklepień lub konstrukcji żelbetowych. Natomiast wg Słownika języka polskiego PWN pod red. J. Bralczyka „rusztowanie” to prowizoryczna konstrukcja z drewna lub rur stalowych, ułatwiająca wznoszenie lub remont budowli. W pierwszym z tych słowników można jeszcze znaleźć inną ciekawą definicję rusztowania, która w dzisiejszych czasach nie ma już racji bytu, a mianowicie, że „rusztowanie” to prowizoryczne podwyższenie, podium z desek, zwłaszcza: podium służące za miejsce publicznych egzekucji (przez ścięcie lub, rzadziej, przez powieszenie).

Z całej serii definicji związanej z konstrukcjami pozostaje jeszcze ta, znajdująca się w normie PN-ISO 6707-1:2008 – Budynki i budowle – Terminologia – Część 1: Terminy ogólne, wg której „rusztowanie” stanowi konstrukcję umożliwiającą robotnikom budowlanym dostęp do obiektu budowlanego oraz składowanie materiałów i wyposażenia.

Na koniec coś zupełnie odmiennego – definicja rusztowania znajdująca się w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 września 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy (Dz.U. 2003 nr 178 poz. 1745): jeżeli mówimy o „maszynie” – należy przez to rozumieć wszelkie maszyny i inne urządzenia techniczne, narzędzia oraz instalacje użytkowane podczas pracy, a także sprzęt do tymczasowej pracy na wysokości, w szczególności drabiny i rusztowania.